You are here: Home // Sağlık Sözlüğü - V // Viral Menenjitler

Viral Menenjitler

Viral menenjitler, bakteriyel menenjitlerden farklı olarak, kendi kendini sınırlayan, selim seyirli enfeksiyonlardır. Aseptik menenjil olarak da adlandırılsa da, aseptik menenjit terimi daha geniş bir tanımlamadır. BOS’un rutin inceleme, boyama ve kültürlerinde herhangi bir etkenin saptanamadığı, BOS’da lenfositik karakterde pleositoz ve protein artımının saptandığı, meningeal irritasyon tablosuna aseptik menenjit sendromu adı verilir. En sık etken viral menenjitler olmakla birlikte, başka nedenlere bağlı olarak da gelişebilir.

Etiyoloji
Pek çok virüs viral menenjite neden olabilmekte, ancak ayrıntılı in-celemeler yapıldığı takdirde bile ancak olguların % 10’unda etker saptanabilmektedir. Olgularının % 80-85’inden enterovirüsler (özellikle Echo ve Coxsackie) sorumludur. Daha az sıklıkta Arbo virüsler, len fositik koryomenenjit virüsü, kabakulak virüsü, kızamık virüsü, herpe; virüsler (HSV-2, EBV, CMV, HHV-6), adenovirüs, HIV viral menen jit yapabilir. Nadiren Rhino virüs, înfluenza virüsü, Parainfluenzavi rüsleri, Rota virüs, Corona virüs ve Paruo virüs B19 enfeksiyonları nm seyrinde de menenjit gelişebilir.

Epidemiyoloji
En sık viral menenjit etkeni olan entero virüsler bir yaşın altınd; daha sık enfeksiyona neden olurlar. Genellikle yaz ve sonbahar ayla nnda görülür. Fekal oral yolla bulaşır. Aşı öncesi döneminde kabaku laklı olguların % 20-30’unda menenjit görülürken, günümüzde aşıla ma nedeniyle sıklığı azalmıştır. Kabakulak menenjiti özellikle 5-9 ya arasında ve erkeklerde daha fazla görülmektedir. HSV-1 ve HSV-i aseptik menenjit olgularının % 0.5-3’ünden sorumludur. HSV’ye bağ lı aseptik menenjit en sık olarak HSV-2 ile oluşan primer genital en feksiyon sonrası gelişmektedir. HSV-1 daha çok ansefalite yol açmak tadır. Vektörlerle geçen aseptik menenjitlerin en yaygın görüleni ar bovirüslerden St. Louis ansefalit virüsüdür. Bu virüsler ülkemiz açısın dan risk oluşturmamaktadır. HIV ile enfekte hastalarda başlangıçtı primer HIV enfeksiyonu sırasında veya sonradan % 5-10 oranındakut menengoansefalit gelişebilmektedir. Lenfositik koriomenenjit vi rüsü (LCM), kemirici hayvanların idrarları ile kontamine gıdaların alır ması veya açık yaraya teması ile bulaşmaktadır. Bu nedenle sosyoekc nomik düzeyi düşük bölgelerde ve laboratuvar çalışanlarında enfeks; yona neden olmaktadır. Adeno virüsler solunum yolu ile bulaşmakt veya immünsüpresiflerde latent enfeksiyonun reaktivasyonu ile haste lık oluşturmaktadır.

Patogenez
Viral menenjitler ya virüsün direkt olarak meninkslere yerleşmesh, le (LCM’de olduğu gibi) ya da virüslerin esas oluşturdukları klinik tak lolarının seyri sırasında veya bir komplikasyon olarak ortaya çıkmat tadır. Viral menenjitler fekal-oral, inhalasyon ve direkt inokülasyon yo larıyla bulaşabilir. Giriş yeri influenza, kızamık, kabakulak virüslerind solunum yolu, enterovirüslerde gastrointestinal sistem, Arbo virüsleı de deri altı dokudur. CMV ve rubella enfeksiyonlarında transplasentc yol, HIV ve HSV enfeksiyonlarında ise seksüel yolla bulaşma söz kc nusudur. Virüsler genellikle ekstranöral giriş yerinde çoğalma sonrası hemc tojen yolla yayılırlar. Bu dönemde retiküloendotelial sistem hücrele; tarafından virüsler temizlenir. Konak savunmasından kaçabilen virüs ler kan-beyin bariyerinden santral sinir sistemine geçerler. HSV, VZ^ ve Polio virüs enfeksiyonlarında olduğu gibi virüsler retrograd aksenal yolla da santral sinir sistemine ulaşabilirler. Virüslerin santral sinir sistemindeki sinir hücrelerini enfekte etmeleri ve gelişen inflamatuar hücre yanıtı sonucu patolojik değişiklikler meydana gelir. Virüslerin santral sinir sisteminden temizlenmesinde hücresel bağışık yanıt, sı visal yanıta göre daha önemlidir.

Klinik Belirti ve Bulgular
Bakteriyel menenjitlere göre daha hafif seyididirler. Akut başlan-gıçlı olmakla birlikte, menenjit belirtileri ortaya çıkmadan önce, hastalarda prodromal grip benzeri bir sendrom bulunabilir. Yüksek ateş, baş ağrısı, halsizlik, kusma, fotofobi, uykuya eğilim görülebilir, ancak ciddi bilinç bozukluğu genellikle yoktur. Çocuklarda ateş, huzursuzluk ve uykuya eğilim en sık karşılaşılan bulgulardır. Muayenede ense sertliği, Kernig, Brudzinski gibi meningeal irritasyon bulguları vardır. Kafa sinirlerine ait bulgular nadirdir. Tedavi edilmese de genellikle 1-2 haftada sekelsiz şifa ile sonuçlanır. Hastalarda menenjite ait belirti ve bulguların yanı sıra etkene yönelik diğer organ tutulumlarına ait bulgular da olabilir. Makülopapüler döküntü, herpangina, konjunktivit, plö-rezi veya perikardit varlığı enterovirüsleri, farenjit, lenfadenopati ve splenomegali varlığı EBV’yi, yaygın vezikülopüstüler döküntülerin varlığı VZV enfeksiyonunu düşündürmelidir.

Tanı
Santral sinir sistemin enfeksiyonu olasılığı olan her hasta tanıya gi-debilmek ve etiyolojiyi aydınlatabilmek için mutlaka BOS’un incelenmesi gerekir. Viral menenjitlerde BOS basıncı artmıştır, görünümü ber-raktır, hücre sayısı yükselmiştir (100-500/mm3) ve hücre tipi lenfosittir. Özellikle lenfositik koryomenenjit virüsüne bağlı menenjitlerde hücre sayısı 1000/mm3’ün üzerine çıkabilir. Protein miktarı hafif artmış (% 100 mg/dl’den az), glikoz normal veya hafif azalmıştır. Özgül tanı etkenin BOS’dan izole edilmesiyle konur. PCR, viral kültüre seçenek olaral tanıda en çok umut veren yöntemdir. Tanıda serolojik testlerden de yararlanılır. Akut ve konvelasan serum örneklerinde, antikor titrele-rinde dört katlık artışın saptanması tanısal değer taşır.

Tedavi
Viral menenjitlerin en sık etkeni olan Entero virüslerin tedavisi esas olarak destek tedavidir, özgül antiviral tedavisi yoktur. Bununla birlikte bu durum gelecekte değişebilir. Plekonaril Entero viral enfeksiyonların tedavisinde kullanılan yeni geliştirilmiş bir ilaçtır. Viral kap-sidin soyulmasını ve konak hücrelere virüslerin yapışmasını engelleye-rek viral replikasyonu önler. Oral olarak alındığında iyi tolere edilen ve BOS’da serumdan dört kat daha fazla konsantre olabilen bir bileşiktir. Erişkin ve çocuklarda gelişen ciddi seyirli olmayan Entero viral menenjitlerde etkinliği kanıtlanmış olmakla birlikte, ciddi Entero viral enfeksiyonlardaki etkinliğinin ve özellikle yenidoğan grubunda gelişe-bilecek yan etkilerinin araştırılması gerekmektedir. Viral menenjitlerin tedavisinde antiviral kullanımına en iyi örnek Herpes simplex virüs menenjitlerinde asiklovir (10 mgAg, 3X1, 2-3 hafta süreyle) kullanımıdır. Bunun yanı sıra diğer etkenler ile (kabaku¬lak virüsü, Arbo virüs, lenfositik koryomenenjit virüsü gibi) gelişen viral menenjitlerin özgül antiviral tedavisi yoktur.

Önceki
Sonraki
burun-estetigi

Leave a Reply

Güvenlik sorusu:

Copyright © 2009 sağlık. > .....
Designed by sağlık. Powered by .